Blaren en kamelenknieën

Als onze passen een gebed zijn, dan zijn blaren het memento mori. De pijnlijke realiteit die ons ervan bewust houdt dat we stof zijn en tot stof zullen wederkeren.

Nieuwe, niet ingelopen schoenen, al zien ze er nog zo stoer uit, het is de goden verzoeken. Zeker in combinatie met ruim tien kilo op je rug en een Jabikspaad van betonplaten, of je nu een polderweg, een fietsroute of een kerkepad beloopt.

Tenzij je kastijding zoekt natuurlijk, dan is een loslatende zool geen schoenenpech, maar een geschenk uit de hemel. De nieuwe schoenen met hun onherroepelijke blaren een extra kans jezelf tegen te komen op het pad. Afzien, doorbijten, lopen! De volgende kerk naakt al in de verte.

Gisteren waanden wij ons nog onbekommerde pelgrims, met krachtige pas op weg naar het zuiden, stap voor stap, van torenspits naar torenspits. Vandaag zijn we zwak, of een van ons althans.

Na twaalf kilometer op blaren, voortgestriemd door hagelbuien en een ijzige noord-noordwester kracht vijf, geven de voetjes het op. Tel daarbij op de moderne verlokking die bus heet, vaak aangetroffen op, jawel, kerkpleinen, en daar ga je…

Morgen lopen we naar Haskerdijken, waar de dertiende-eeuwse monnik Dodo van Haske zijn kluizenaarsbestaan kracht bijzette met vijfduizend kniebuigingen per dag, gehuld in een ijzeren harnas op de blote huid. Hij hield er kamelenknieën aan over.

Wat nou blaren.

Advertenties

2 gedachten over “Blaren en kamelenknieën

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s