Stukje lopen wandelt weer

Vandaag is het volle maan. Lentemaan. Het meteorologische voorjaar is begonnen. De koeien mogen weer naar buiten en dansen in de wei. En ook Stukje lopen staat dartel te springen om weer te wandelen. We hebben er zin in!

Want we hebben even stilgestaan. Niet letterlijk, maar wel wat bloggen betreft. Dat kwam een beetje op het tweede plan. Maar nu pakken we de draad weer op. Zonder garantie op regelmaat, maar met verzekering op mooie tochten.

We beginnen in het noorden. Wij wandelen het Jabikspaad. Dat loopt van Zwarte Haan aan de Wadddenzee, vlak boven Sint Jacobiparochie, door Friesland heen tot Hasselt in Overijssel. En als alles goed gaat lopen we dan nog even door naar het NS station in Zwolle.

Nu even naar de volle maan kijken. Welterusten voor straks en daarna gaan we een stukje lopen.

Ho. Stop. In je dromen…

Van St. Annaparochie naar ons logeeradres op de dijk is het maar drie kilometer lopen. Dat doen we even. Opwarmertje. Stapperde stap.

Maar het kerkje van St. Annaparochie ligt nauwelijks een halve kilometer achter ons of het noodlot slaat toe.

Stap-flap stap-flap stap-flap. Hè?

Stap-flap stap-flap stap-flap. Nee, hè!

Zo klinkt schoenenpech. Een zool heeft zich spontaan losgemaakt van de schoenpunt en flappert vrolijk op en neer bij iedere stap. Uitgerekend nu.

Daar sta je dan in het prachtige Friese land, geen schoenmaker in de wijde omtrek, en aan de vooravond van 180 kilometer over natte grasdijken en zompige paden met 12 kilo op de rug. Dat gaat hem al flapperend niet worden.

Exit romantisch etentje met uitzicht over zee. Exit staren naar de sterrenhemel en de volle maan. Eerst schoenen voor Sé is nu de leus.

We parkeren de rugzakken op het gastadres. En binnen een half uur zitten we in de bus terug naar Leeuwarden. Het is donderdag en koopavond. En er is een Bever. We zijn niet voor één gat te vangen.

“De laatste in je maat heb ik net verkocht”, zegt de verkoopster na een zoektocht in het magazijn, “maar deze vallen klein, dus wie weet?”

Ze zitten als gegoten. Binnen en kwartier lopen we de winkel weer uit. De wandelgoden zijn ons goed gezind.

Karel de Grote had ooit een droom. Hij zag een weg van sterren langs de hemel die liep van de Friese Zee helemaal naar de Atlantische Oceaan in Spanje, waar de apostel Jacobus ligt begraven. “Tot in lengte van dagen zullen pelgrims lopen van zee tot zee”, fluisterde Jacobus hem in.

Zover gaan we niet lopen dit keer. En van die sterren zien we niet veel, want het is te bewolkt. Maar Zwolle gaan we zeker halen op deze stoere stappers.

Morgen begint een nieuw wandelavontuur.

Advertenties

3 gedachten over “Stukje lopen wandelt weer

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s