Uilentoren

Op een rotonde, niet ver van de Tombe van Nellesteyn, staat een toren.  Het is een beetje een vreemde, frivole toren. Zeker na de stichtelijke woorden op de Donderberg, die nog rondzongen in ons hoofd toen we op dit bouwsel stuitten. Als je ervoor staat vraag je je af wat voor doel het heeft of heeft gehad. Die vraag is heel terecht. Het is namelijk een folly.

Een folly? Ja, een gekkigheidje. Vooral in de 19e eeuw waren ze populair. Je liet zo’n ding in je tuin plaatsen als decoratie. Vaak in de vorm van een ruïne, een grot (waar dan een kluizenaar in kon wonen) of een watervalletje. Maar een torentje kon natuurlijk ook. Als je tuin maar groot genoeg was. Een doel hadden ze niet, of het moest zijn dat de vrouw des huizes er lekker in de schaduw thee kon zitten drinken, of dat je er een mooi uitzicht had. Of dat ze, mits op de juiste zichtlijn geplaatst, je waarschijnlijk toch al ruime landgoedtuin nog groter deden lijken.

Deze folly werd gebouwd in 1904. Hij stond er dus al toen onze route werd gemaakt. In het boekje uit 1914 lezen we: “Doorgaande langs hetzelfde pad en aan het einde links omslaande, zien wij den uitzichttoren voor ons van den heer Van Dam te Wijk bij Duurstede (…). Van den steenen toren, die op een hoogte van 33,5 M. is gebouwd, overziet men den geheelen omtrek; de Lek en Wijk bij Duurstede met zijn ruïne, zijn duidelijk te zien.”

Na honderd jaar zijn de bomen zo hoog gegroeid dat zij al het zicht ontnemen. Gelukkig is de toren zelf bezienswaardig genoeg. De Pyramide van Lombok, genoemd naar het landgoed waar hij stond, werd al snel omgedoopt tot de Uilentoren van Leersum. Dat snap je meteen als je hem ziet.

Amsterdam – Arnhem – Emmerich

Het is alweer bijna een week geleden dat onze wandeling eindigde. We zijn weer aan het werk, alle wandelwas is weer schoon, de kampeerspullen liggen te wachten om weer naar de kelder te worden gebracht. Zolang de kratjes nog boven staan houden we het vakantiegevoel nog een beetje vast.

We hebben een mooie wandeling achter de rug. Zoals eerder geblogd volgde die niet helemaal de route van de ANWB. En bij die route moet je weer onderscheid maken tussen  wat in hun routebeschrijving staat en wat er op de kaart is uitgezet, want dat komt niet altijd overeen. Soms hebben we dus eigen keuzes gemaakt, of zijn we gewoon stom toevallig zo gelopen als we gelopen zijn. En na Arnhem zijn we natuurlijk nog doorgelopen naar Emmerich. We hebben de zaak eens op een rijtje gezet. Je kunt met ons meekijken.

Als je wilt zien hoe we gelopen hebben, klik dan hier

Als je de route van de ANWB wilt bekijken, klik dan hier

Meer informatie over de oudste ANWB wandelroute vind je op hun website

We hebben nog een heleboel foto’s. Het kan dus zomaar zijn dat we binnenkort nog een blogje plaatsen. Dat is dus niet meer vanaf het pad. Maar ach, het pad ligt altijd naast je deur. Je hoeft maar naar buiten te lopen en op te stappen. Prettige wandeling!

Op naar Emmerich

Verzopen we begin deze week nog in de regen, de laatste twee dagen was het zweet dat van onze lijven gutste. ’s Ochtends was de tent al een broeikas. Een bloedhete laatste dag lag voor ons, waarop we wandelden van Aerdt naar Emmerich. Daar lag ook onze eindbestemming. Onze wandeling is voorbij. Nu mogen we even relaxen. Gelukkig is er hier volop Weissbier. En wij zagen dat het goed was.

Rivierenland

Na een hele week van het ene prachtige bos in het andere terecht te zijn gekomen, stappen we vandaag in een ander landschap. De zon schijnt, de Rijn stroomt, de bloemen bloeien en een oude reus houdt de wacht. Oh, en kersen natuurlijk.